środa, 1 września 2010

Urok Pieśni nad Pieśniami

Jeśliby kto chciał oddać za
miłość całe swoje mienie,
to czy zasługuje na pogardę?

Jakiś czas temu dzięki pewnej cudownej, młodej osobie zafascynowałam się księgą Pieśni nad Pieśniami. Dotychczas nie darzyłam jej jakąś specjalną uwagą, ale kiedy skierowano mój wzrok i przytrzymano na niej, rozkochałam się w niej bez pamięci. Pozaznaczałam całą tysiącem kolorów, przeczytałam na wszystkie strony, od początku, końca i środka.

Na moim łożu szukałam w nocy
tego, którego kocha moja dusza,
szukałam ale go nie znalazłam.

Wstanę wiec i obiegnę miasto,
ulice i place,
będę szukać tego, którego kocha moja dusza.
Szukałam go, ale go nie znalazłam.

Spotkali mnie stróże,
którzy obchodzą miasto;
Czy widzieliście tego, którego
kocha moja dusza?

Ledwo odeszłam nieco od nich,
znalazłam tego, którego kocha moja dusza.
Uchwyciłam go i nie puszczę,
aż go wprowadzę do domu mojej matki
i do pokoju mojej rodzicielki.

A potem doszłam do wniosku, że Bóg chyba specjalnie napisał tę księgę dla kobiet. Bo napisał ją ich językiem.

Zaklinam was, córki jeruzalemskie,
na gazele albo na łanie polne:
Nie budźcie i nie płoszcie miłości dopóki sama nie zachce.

Pieśni nad Pieśniami zdają się być takie ciepłe, urocze, delikatne i mięciutkie. Uczucia się z nich przelewają i owiewają serce czytającego.

Wstańże, moja przyjaciółko,
moja piękna, chodź!
Gołąbko moja w rozpadlinach skalnych,
w ukryciu szczelin!
Daj mi oglądać swoje oblicze,
daj mi usłyszeć swój głos.
gdyż słodki jest twój głos
i pełna dźwięku twoja postać!

Czy kiedykolwiek nie chciało Ci się modlić?
Zobacz, Ten Który Patrzy Na Serca, patrzy teraz na Ciebie, Piękna, i mówi, że tęskni! Do nas pozostaje tylko odpowiedź :D

Pospiesz się, mój miły, bądź
podobny do gazeli
lub do młodego jelonka
na górach wonnych ziół!

1 komentarz:

  1. rzeczywiście poezja Boża jest idealna! Modlić się będę od dziś, aby współcześi poeci brali ją sobie za wzór!

    OdpowiedzUsuń