czwartek, 10 czerwca 2010

hunger

Ostatnio dużo o tym myślę, spacerując Nowym Światem. Ale nawet abstrahując od tego rejonu, zawsze, kiedy przyjeżdżałam do Warszawy, uderzało mnie jedno: kontrasty społeczne. Z jednej strony yuppies wydający setki złotych na butelkę chilijskiego wina w hotelowej brassiere, z drugiej żebracy, którzy jałmużnę i jadłodajnie markotu uczynili sposobem na życie. Ostatnio znowu wpadłam na jakąś zniszczoną życiem kobietę. Podeszła do mnie i zapytała bardzo cicho, jakby się wstydząc: Kupi mi pani coś do jedzenia w barze mlecznym? Poszłyśmy. Chciałam porozmawiać, ale odpowiadała półsłówkami: jadła łapczywie, niespokojnie. Potem wpadła mi w ręce książka Josue de Castro o biedakach z północno-wschodniej Brazylii. Jej mottem był cytat z kontrowersyjnego Nikosa Kazantzakisa: "Podstawą wszystkiego jest brzuch - chleb, wino i mięso przede wszystkim; dopiero mając chleb, wino i mięso, człowiek może stworzyć Boga."

W kontekście zmieniania świata - wierzę, że można. Fajnie, że Zagórna (tak samo jak moja poprzednia wspólnota) angażuje się w służbę wśród "osób na życiowym zakręcie" - bezdomnych, bezrobotnych, zagubionych, opuszczonych przez wszystko i wszystkich - oprócz Boga.

3 komentarze:

  1. apropos zakrętów: zagubiona młodzież bardzo potrzebuje Bożej miłości - ewidentnie najbardziej ze wszystkiego innego ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. Twoje zachwanie to..... prawdziwa mistyka codzienności ;)

    Jakich Bóg cudownych ludzi sobie wybiera!!!!

    OdpowiedzUsuń
  3. Tak, nie też to zawsze uderza w Warszawie. Na jednej ulicy ludzie, których stać na wszystkie zbytki, a na ulicy obok tacy których nie stać na nic. Zawsze zastanawiało mnie skąd się to bierze i czy można temu zaradzić... A Bożej miłości to każdy potrzebuje, oj tak ;]

    OdpowiedzUsuń