
Ostatnio dużo rozmyślam. Tak dużo, że zawsze kiedy położę się w nocy do łóżka, nie mogę zasnąć przez 2 godziny. Myślę o moim życiu, o tym, co było, co jest, co może być. Myślę o ważnych dla mnie osobach. No i o problemach - nie po to, żeby się nimi zadręczać a po to, aby jakoś je rozwiązać.
Pewnej takiej nocy nie mogąc już znieść tych rozmyślań, powiedziałam: "Boże, powiedz coś do mnie. Pociesz mnie". Wzięłam do rąk Pismo i swoim zwyczajem, otworzyłam na chybił - trafił. I oto moim oczom ukazały się słowa: "Nie troszczcie się o nic, ale we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu"(List św. pawła do Filipian, 4, 6-7).
Tak też uczyniłam. Krótki czas później natrafiłam na taki oto fragment: :"I o cokolwiek prosić będziecie w imieniu moim, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu. Jeśli o co prosić będziecie w imieniu moim, spełnię to. (Ew. św. Jana, 14, 13-15). Proszę więc. Powierzam moje problemy, długi, zmartwienia. Powoli uczę się słuchać. Powoli uczę się panować nad emocjami. Powoli zmieniam moje życie. Wszystko powoli, żeby było dokładniej, zresztą, takich spraw nie da się przyspieszyć. Mają swój czas.
Pamiętacie koncert chóru Gospel? I kazanie tamtejszego pastora? Mówił o atmosferze. O tym, że będąc w Kościele, wśród innych ludzi, odczuwamy te specyficzną atmosferę. Wtedy jesteśmy spokojni, problemy się zmniejszają, czujemy się lepiej...ale wracając do domu, ta atmosfera utrzymuje jeszcze pól dnia, dzień i...znika. A wszystko co nas obciąża wraca.
Ja tak miałam. Do tej pory. Nie mogłam wytrzymać sama ze sobą, więc przychodziłam na Zagórną (oczywiście także do Boga), aby poczuć tę atmosferę, która sprawiała, że czułam się lepiej. Odwlekałam czas powrotu do domu, bo kiedy to robiłam, wszystko wracało. Nawet ze zdwojona siłą. Podczas tego kazania czułam się, jakby ten pastor mówił tylko do mnie...
Ale teraz, powoli :) wszystko się zmienia. Nie odczuwam już tylko atmosfery. Odczuwam coś o wiele, wiele więcej... To wszystko tra juz ponad 2 lata. Pokazuje to, że dla nas czas biegnie szybciej niż dla Boga. My myślimy: nasze marzenie ma sie spełnić. dopiero za 10 lat? Bo te 10 lat to dla nas długa droga życia...a dla Boga to tylko mały odcinek.
Dlatego wiem, że warto czekać. Warto być cierpliwym. że przychodzą chwile zwątpienia? Cóż...któż ich nie ma:)
nauczyciel przychodzi wtedy, kiedy uczeń jest gotowy ;)
OdpowiedzUsuńDziekuję za wpis Kamilko, to piekne ;) - Bóg Cię darzy ogromnym uczuciem ;)
patrzę na Ciebie i.... tak bardzo Mu jestem wdzięczna ;)
OdpowiedzUsuńpiękne :) to jedna z najpiękniejszych rzeczy które Bóg robi na tym świecie - zmienia ludzi. Osobiście przyznam, że wolałabym, żeby to się działo szybciej, ale cóż, to On jest tu Mistrzem ;D
OdpowiedzUsuńZdarzają się takie "momenty jasnego myślenia", kiedy siedzę w ławce i myślę tak jak Ty: Ten człowiek mówi do mnie! Uświadamiam sobie wtedy, gdzie jestem, i widzę kawałek drogi przede mną... Dzięki, że się tym podzieliłaś! Niech Bóg prowadzi Cię dalej!
OdpowiedzUsuń