niedziela, 18 lipca 2010


3 dni wytchnienia...

3 dni w rodzinnej miejscowości...

Wczorajszy dzień był...refleksyjny. Od 6.30 do 9.00 czułam wiatr we włosach wiejący przez okno pociągu... Przy zamkniętych powiekach miałam wrażenie, jakbym leciała...Niesamowite uczucie.

Kiedy poszłam odwiedzić Babcię, wybrałam polną dróżkę. Promienie słońca otulały moją twarz i ramiona...dookoła mnie latały motyle, dużo motyli...Rozkoszowałam się widokiem łąk, zbóż na polach... Zrobiłam bukiet z polnych kwiatów. Nawet widok pasącej się krowy był dla mnie wspaniały.

Odnowiłam kontakt z koleżanką, z którą rozmawiałam bardzo mało przez ostatnie 3 lata. Siedziałyśmy w trójkę w parku o 1 w nocy i rozmawiałyśmy. O życiu.

A potem, w środku nocy, siedziałam na balkonie i rozmawiałam z Nim. Czy wiecie, jak głośny koncert potrafią dać świerszcze? Sama byłam zdumiona. Tylko czasami koncert ten zagłuszył przejeżdżający samochód... To była nocna herbatka z Bogiem na moim balkonie, wśród moich świerków i choinek. Prywatne zaproszenie tylko dla Niego. Niestety nie wiem czy Mu się podobało.

Tak wiele myśli chodzi mi po głowie. Tak wiele elementów układanek zaczyna pasować do siebie. A w nocy męczą mnie sny. Sny, które pamiętam bardzo dobrze po przebudzeniu i które nie dają o sobie zapomnieć.

Dlaczego piszę tego posta? Ponieważ chcę podziękować Bogu za te cuda natury, którymi mogły się ciszyć moje oczy. I za słońce. I za całą naturę...

Kocham Cię. Po prostu.

1 komentarz: