środa, 5 maja 2010

JAK? TAK!

Hej... czy to nie wspaniałe, że nie musimy się NICZYM martwić?

Wczoraj zadzwoniła do mnie przyjaciółka z Kenii, rozmawiałyśmy ponad godzinę. Zawsze tak jest, bo jak my się dobierzemy, to zaczyna się duchowa wyżerka. I właśnie Shyanne zwróciła mi uwagę na to, że to do Boga należy JAK. Choć my często o tym zapominamy i zamartwiamy się: JAK zapłacę czynsz, JAK uda mi się wykonać kolejny projekt, JAK mam urzeczywistnić swoje marzenia, JAK, JAK, JAK... A to wcale nie o to chodzi...

W 1Kor 1:20-22 Paweł pisze: "Wszystko, co Bóg obiecał, zostaje przypieczętowane TAK zawartym w Jezusie. To właśnie głosimy i zgodnie z tym się modlimy, że to On jest wielkim Amen, Bożym TAK i naszym TAK, objawionym w chwale... Bóg swoim Duchem... zobowiązał się wobec nas wieczną przysięgą, pewnym początkiem tego, co ma się wypełnić zgodnie ze swoim przeznaczeniem."

3 komentarze:

  1. - Tak! Lepiej bym tego nie ujęła w słowa ;) cudowne i pełne poznania są twoje przemyślenia i TAK pięknie piszesz Kochana ;)

    - i znów: "tak" Carolyn, to wcale nie o to chodzi... "Nie troszczcie się więc i nie mówcie: Co będziemy jeść? albo: co będzięmy pić? albo: Czym będziemy się przyodziewać?
    Bo tego wszystkiego poganie szukają; albowiem Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie.
    Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego, a wszystko inne będzie Wam dodane" Mt.6,31-33


    - Życzę CI aby Wasza relacja a Shayenne z dnia na dzien budowała Was obie mocniej ;)

    - ja również mam do opowiedzienia miłe sercu wydarzenie: w poniedziałki mam zawsze 4 godzinny dyżur psychologa w pewnej świetlicy socjoterapeutycznej. Ostatnio uczyłam 15 letniego chłopca biologii (a tak naprawdę to uczyłam go jak się prawidłowo uczyć, i że nauka wcale nie musi być nudna). Szło Nam nawet dobrze, po czym on odłożył ksiązki i rzekł do mnie "Niech mi lepiej Pani poopowiada trochę o tym swoim Kościele" ( w jego oczach widziałam pragnienie i ciekawość przeogromną, nie wiedział jak to powiedzieć, że chce posłuchać o Bogu, poprosił na swój sposób, ale chciał i czułam to... ;) Takie chwile powoduja, że po prostu kocham swoja pracę ;)

    OdpowiedzUsuń
  2. O jaaaaa kochana... jestem w Poznaniu więc trochę wyoutowana jestem, tym bardziej że zmieniam komputery więc się tak tułam z jednego cudzego do drugiego... ale historia o chłopcu jest cudowna!!! To ogromny przywilej opowiadać dzieciom o Bogu... czasem mam wrażenie, że obecne czasy uniemożliwiają wręcz dzieciom przychodzić do Boga, ale mamy przecież słowa Jezusa: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie... Myślę, że wypełniasz Jego polecenie! Tak trzymać!!

    OdpowiedzUsuń
  3. Dziękuję, obiecałam im też, że zapeosze ich na swój chrzest - teraz wciąż wypytują mnie o termin ;)

    OdpowiedzUsuń