No bo co w końcu, dzisiaj Ps 1 znowu mnie rozłożył na łopatki, a szczególnie werset 3. Niesamowity, szczególnie zważywszy na to, że ostatnio właśnie przypominam człowieka, który zamiast spokojnie zaufać prawidłom wzrostu, siedzi i rozdrapuje pierwsze pojawiające się pąki, przerażony, że nic z nich nie będzie! Pan Bóg jak zwykle czuwa. On musi mieć ze mnie niezły ubaw, tak mi się wydaje. Ale taki dobroduszny, nie złośliwy. Geez, I just love Him so much :)))
tu dowiecie się w jak wyjątkowy sposób Bóg, Jezus Chrystus i Duch Święty dotykają głębi Naszego serca, zmieniają Nasze życie i życie ludzi, których spotykamy. Blog jest współtworzony przez grupę znajomych, przyjaciół, ludzi kochających Boga. Przeczytacie tu również fragmenty Słowa Bożego, będącego jedynym prawdziwym drogowskazem dla człowieka zgubionego w chaosie doczesności. Zapraszam Was do kometarzy i współtworzenia tego bloga - niech będzie on Naszym wspólnym dziełem.
kurcze, mój wczorajszy wpis tez zjadło....
OdpowiedzUsuńJesteś otulona Bożym bezpiecznym planem, pozwól kwiatom rozwijać swe pąki we własnym tempie i odsuwaj lęk i niepokój.... nie ma powdów. Cieszmy sie Jego miłością do nas i czekajmy na znaki ;)