Wczorajszy wieczór w gronie ważnych mi osób zakończył się smutną reflekjsą. Była ona wyciągnięta na podstawie naszych doświadczeń i obserwacji związanych z Kościołem. Wspólnym mianownikiem była kwestia związana z miłością...
istota? musimy sobie uświadomić jak ważne jest to, by mieć szeroko otwarte, serdeczne i wręcz bijące miłością serca dla ludzi.... nie tylko dla ludzi, którzy od długiego czasu wspólnie wzrastają w społeczności, ale TOTALNIE dla WSZYSTKICH LUDZI. Serca, które ciepłem i ogromem pozytywnych uczuć witają każdą nową, zbłąkaną duszę pojawiającą się w kościele.... Serca, które wyczulone jak radary wyszukują wrażliwości w sercach i umysłach innych ludzi.... błagam!!!! dążmy do tego, by stwarzać sytuacje w których będziemy mogli okazać innym zainteresowanie, indywidualne podejście, cierpliwość, czas - przez to pokazać człowiekowi jak wyjątkowo mocno jest miłowany przez Boga. Niech Nasze serca będą tymi kipącymi KOTŁAMI BOŻEJ MIŁOŚCI czekającymi tylko na moment w którym będą mogły przelać jej trochę do garnuszków innych ludzi.....
DZIŚ na kazaniu...chm...usłyszałyśmy powtórkę z Naszej wczorajszej rozmowy.... dosłownie te same słowa, spostrzeżenia, wnioski....
Bóg działa.... tak, kilka godzin wcześniej zastanawiałyśmy się: jak, gdzie i komu powiedzieć o Naszych odczuciach.... iii..... Wyręczł nas inny człowiek, już nastepnego dnia mówiąc na forum wszystko, co Nas boli w tej sytuacji .... zbieg okoliczności? NIE - TO POPROSTU BOŻE POTWIERDZENIE.....
Wiem, że nie wszyscy mogą zgodzić się z moimi odczuciami, ale nie poradzę na to nic, że właśnie takie one są... mam też prawo o tym napisać....cieszę się, że znalazł się człowiek, który miał odwagę powiedzieć o tym publicznie...
DZIĘKUJĘ
Nowe przykazanie daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, jak Ja was umiłowałem; abyście się i wy wzajemnie miłowali. Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli miłość wzajemną mieć będziecie.
OdpowiedzUsuńJan 13,34-35
Umiłowani, miłujmy się nawzajem, gdyż miłość jest z Boga, i każdy, kto miłuje, z Boga się narodził i zna Boga. Kto nie miłuje, nie zna Boga, gdyż Bóg jest miłością.
1 Jana 4,7-8
Na tym polega miłość, że nie myśmy umiłowali Boga, lecz że On nas umiłował i posłał Syna swego jako ubłaganie za grzechy nasze. Umiłowani, jeżeli Bóg nas tak umiłował, i myśmy powinni nawzajem się miłować. Boga nikt nigdy nie widział; jeżeli nawzajem się miłujemy, Bóg mieszka w nas i miłość jego doszła w nas do doskonałości.
1 Jana 4,10-12
A myśmy poznali i uwierzyli w miłość, którą Bóg ma do nas. Bóg jest miłością, a kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim.
1 Jana 4,16
A to przykazanie mamy od niego, aby ten, kto miłuje Boga, miłował i brata swego.
1 Jana 4,21
Teraz więc pozostaje wiara, nadzieja, miłość, te trzy; lecz z nich największa jest miłość.
1 Kor. 13,13
Ahhh... zjadło mi mój komentarz, który tu zostawiłam dziś rano!!! W sumie zamieściłam tam wszystko moje myśli na powyższy temat, więc teraz trudno mi to wszystko odnaleźć w głowie. Spróbuję jednak. Po pierwsze: cudowne porównanie z tą zupą, kupuję. Głód miłości jest czasem czymś tak wyraźnym jak ssanie w żołądku, a ciepły uśmiech czy dobre słowo to istna bomba energetyczna... I tak niewiele potrzeba! Bo przecież wystarczy gest, odrobina zainteresowania, kawałek (bez)cennego czasu, a już świat jaśnieje. Wydaje się naraz mniej szary...
OdpowiedzUsuńJedną z najpiękniejszych scen kinowych pozostaje dla mnie scena z niezbyt popularnego filmu "Nowy Świat". To prawdziwa historia Pocahontas. Ta dziewczyna po prostu świeci Bożym ciepłem, Bożą słodyczą, Bożym pięknem. W pewnym momencie Pocahontas znajduje się w Londynie, gdzie na którejś ulicy wpada na jakiegoś żebraka, proszącego o jałmużnę. Dziewczyna wkłada mu do ręki monetę i... dotyka dłonią jego twarzy, jakby był najdroższą jej na świecie osobą. W tym momencie znika brudny, śmierdzący, zapijaczony śmieć, od którego wszyscy się odwracają. Zostaje wdzięczny człowiek.
Kiedy spotykam na mojej drodze takich ludzi i kusi mnie, by wcisnąć im pieniądze i polecieć dalej do mojego antyseptycznego świata, przypominam sobie tę scenę i przywołuję się do porządku. Staram się dotknąć, uścisnąć, spojrzeć w oczy, zapytać o imię. W nich wtedy zapala się jakieś światło. To ja chyba jestem im wtedy dłużna...
Cudowne było to słowo w niedzielę. Chciałabym tylko, żeby coś za sobą pociągnęło. Żeby moje serce było jak serce sługi... bo w końcu ostatecznie służymy Jezusowi - "wszystko, co uczyniliście jednemu z tych maluczkich, mnie uczyniliście".
Ten komentarz został usunięty przez autora.
OdpowiedzUsuń