czwartek, 20 maja 2010

rozstaje

Chyba coraz wyraźniej uświadamiam sobie, że doszłam jednak do rozstaju dróg...

Moja perfekcjonistyczna dusza bardzo nie lubi tego stanu liminalnego, czuję wręcz fizyczny dyskomfort w sytuacjach niedopowiedzenia, niepewności...

Może właśnie dlatego Bóg tak często stawia mnie właśnie w takich sytuacjach.

Moja instruktorka od stretchingu mówiła kiedyś, że każdy jest zbudowany inaczej, więc głupotą jest kazać komuś przy rozciąganiu np. wygiąć się w łuk dotykając głową stóp, bo dla niego może to być fizycznie niemożliwe lub bardzo nadwężerające i szkodliwe. Tak samo ja np. nie mam problemu z rozciąganiem miednicy i nudzę się wręcz wykonując ćwiczenia w tym odcinku ciała. Gorzej mi idzie za to rozciąganie nóg, co jest pestką dla wielu innych tancerzy. Wniosek? Bóg wie dobrze, z czym się duchowo zmagamy i będzie nas "rozciągał" właśnie w tym kierunku.

Jestem Mu za to wdzięczna. Nie jest to dla mnie sytuacja idealna, ale cieszę się na to, co zobaczę za kolejnym zakrętem rzeki.

1 komentarz:

  1. Tak, dokladnie tak jest w moim przypadku - Bóg mi robi taki własnie trening - takie rozciąganie tam, gdzie ja "kuluje" najbardziej ;) Robi to w taki swój sposób: stwarza sytuacje, w których wciąż wskakuje mi pewien schemat myślowy, który jest ZŁY, który nie powinien występować... i Bóg mi stwarza takie sytuacje cały czas - rozciąga mnie. Robi to po to, abym w końcu sama wyrzuciła ten nieprawidłowy schemat. Jejku, ale Bóg jest kochany, ze chce mnie z tego wyczyścić ;)

    OdpowiedzUsuń