Szczerze mówiąc nie pomyślałam, że przy tak dobrej kondycji fizczynej, okażę się aż tak słaba w obliczu choroby, ale cóż - zdarza się. Na szczęście Bóg nie tylko w słowie błogosławił mi w tym czasie, lecz również w ludziach. Na chwilę nawet nie czułam się samotna, prawie zawsze ktoś ze mną był. Znajomi odzwiedzali mnie, gotowali dla mnie, a mój przyjaciel poszedł nawet dziś za mnie do pracy, mimo, iż zadanie było dosyć odpowiedzialne, mianowicie sprawowanie pieczy nad turniejem sporotwym dla dzieci na Mokotowie. Dziękuję Ci Adam, choć pewnie nie czytasz tego bloga ;).
"Bóg jest ucieczką i siłą Naszą,
Pomocą w utrapieniach najpewniejszą"
Ps. 46,2
Tak jest! W Bożej rodzinie nigdy nie jesteśmy sami (same ;) - w takich chwilach przypomina mi się wiersz Twardowskiego: Skruszony myślę sobie Że Bóg mnie kocha przez Ciebie... Zdrowiej, Aniu. Mocny buziak :x
OdpowiedzUsuń